Archief

Dit archief wordt opgebouwd sinds de zomer van 2013.

Romantische vrijwilligersdag in het Park

Eveline Mink maakt een verslag van de vrijwilligersdag op 25 augustus jl.

Lees meer Ľ


Interview met hospicemedewerker in AD

Vrijwilliger Anita Richters legt levensverhalen vast van onze bewoners. Zij vertelt daarover in het AD van 22-7-2013.

zie kopie van dit artikel


Speciale vogels tijdens 'Route 55' evenement

Speciale Vogels voelden wij ons †zaterdag 29 juni 2013 tijdens het‘Route 55’ evenement op het Heemraadsplein. Tussen ronkende motoren, oldtimers en kramen met kleding uit de jaren 50 en artikelen met een hoog Elvis-en Beatlesgehalte had het hospice een eigen kraam. Die was door de organiserende winkeliersvereniging speciaal voor ons beschikbaar gesteld.

Kraam Hospice Rotterdam

Alhoewel er Rock ’n Roll muziek over het plein schalde en de wind patat- en poffertjeswalm over onze kraam dreef, had het publiek toch veel aandacht voor de Vier Vogels. De exclusief in Nepal gemaakt armbandje voor het hospice werdengoed verkocht, een aantalvoorbijgangers toonde interesse in vrijwilligerswerk bij ons en er zijn winkeliers langs geweest die zich mogelijk als donateur willen aanmelden. Al met al een geslaagde dag op een feestelijk plein.


Bezoek uit Japan

(verslag van het bezoek van een delegatie uit Japan op 3 juni 2013
door Eveline Mink)


zie ook artikel in AD d.d. 22-7-2013


Het huis is leeg. Onze enige bewoner is vandaag voor onderzoek en gesprek naar het ziekenhuis. De zon schijnt eindelijk en via de balkondeuren laten de bloemen uit de tuin hun geuren de huiskamer binnenglijden. Als de bel is gegaan, komen vierentwintig Japanse gasten in stilte het huis binnen.

Onder de indruk
Alleen aan een knikje, de handen vouwend voor de borst of een lichte handdruk laten ze ons weten dat ze bij ons zijn. De meesten van hen hebben in Japan een managementfunctie in de zorg. Ze zijn in Nederland om ons zorgstelsel te bekijken en in het bijzonder de instellingen die zorg dragen voor patiŽnten in de terminale fase. De lunch hebben ze net achter de rug dus de thee, koffie en het lekkers van Koekela blijft onaangeroerd op tafel. Gezeten op stoelen die in een grote kring in de huiskamer staan wachten ze af. Maar na een korte inleiding door coŲrdinator Leonie, waarbij iedere zin wordt vertaald door de tolk, komen ze los. Vragen vliegen over en weer. Er wordt gelachen, gehumd, geknikt en in het Japans gepraat. Ze laten merken dat ze onder de indruk zijn van ons werk in De Vier Vogels.

Ingeburgerde begrippen
Uiteraard zijn er in Japan ook terminale patiŽnten, maar opvang zoals wij die bieden is er (nog) niet. De Japanse tolk die in Amsterdam woont en werkt, gebruikt in de vertaling naar het Japans de woorden 'mantelzorg' en 'burenhulp'. Deze Nederlandse begrippen blijken te zijn ingeburgerd in Japan, doordat de tolk een boek heeft geschreven over het Nederlandse zorgstelsel. Oprechte verbazing is er bij ons als we horen dat je in Japan als je ziek bent direct naar het ziekenhuis gaat. Huisartsen bestaan gewoonweg niet.

Ontroerend
De sfeer wordt steeds gemoedelijker, losser en meer ontspannen. Wij vertellen over ons hospice, de bewoners en over het werkgebied van verpleegkundigen, coŲrdinatoren, vrijwilligers, huisartsen, de aanvullende zorg en het cleanteam. Terwijl Leonie met groepjes Japanners de kamers en de serre beneden bekijkt, bewegen de overigen zich over de bovenverdieping. Daar ontstaan mooie en ontroerende 'gesprekken': wat kan je toch veel zeggen met handen en voeten!

Foto in de lentetuin
Er worden over en weer souvenirtjes uitgewisseld en wij krijgen visitekaartjes in het Japans aangereikt. Als het tijd is om afscheid te nemen wordt de groep Japanners (en wij) door ťťn van hen naar de tuin gedirigeerd, die er op deze mooie lentedag weer prachtig bijstaat. Hier worden verschillende foto’s gemaakt. Op het moment dat een foto vanaf het balkon wordt genomen gaan de tuindeuren van kamer de Zwaan open en staat onze bewoner - net terug uit het ziekenhuis - in de opening. Hij nodigt ons uit om ook zijn kamer te komen bekijken. Mager, zo ontzettend ziek, maar met een ijzersterke wil om te leven. We bedanken hem voor dit aanbod, maar de groep moet verder. Hij zwaait nog even, sluit de deuren en gaat door met leven. Hoe lang nog?

Kussen en handdrukken
Zo rustig als de groep binnenkwam, zo luidruchtig verlaten ze ons pand. Na het geven van dikke kussen en stevige handdrukken en veel lachen en zwaaien stappen ze de bus in. Op weg naar hun volgende afspraak. Het Koekela-gebak blijkt tussen de bedrijven toch verorberd te zijn.