Ruth Cooiman, verpleegkundige, verzorgt in opdracht van Hospice Rotterdam de ritmische inwrijvingen.
‘Ons grootste zintuigorgaan is de huid, waarin de tastzin aanwezig is. Door de huid aan te raken, creëer je een gevoel van veiligheid. Denk maar aan een baby die ook rustig wordt van de aanraking van zijn ouders. Die veiligheid en geborgenheid probeer ik te bereiken door ritmische inwrijvingen.
Minder bedreigend
Natuurlijk leg ik aan de bewoners van het hospice altijd eerst uit wat de bedoeling is. Ik vertel ze dat het gaat om een vorm van massage, dat begrijpen ze over het algemeen beter. Sommige mensen vinden het vreemd om zich door iemand die ze niet kennen te laten aanraken. Daarom begin ik vaak met de voeten en de onderbenen, dat is wat afstandelijker en dus minder bedreigend. In de meeste gevallen mag ik mensen vervolgens helemaal ritmisch inwrijven. Als het mag, raak ik ook de plek aan waar bijvoorbeeld de tumor zit. Dat zijn mensen niet gewend, ze voelen zich vaak verraden door hun eigen lichaam. Door ook deze plek liefdevol aan te raken, kunnen ze een stuk van hun boosheid loslaten. Dat is vaak een plechtig en heel intens moment.
Rusten
Omdat mensen zich door deze vorm van massage enorm ontspannen, vallen ze vaak in slaap. Dan laat ik ze een half uurtje rusten. Tijdens de inwrijvingen komt vaak vanzelf naar boven wat ik hen na het rusten wil meegeven. Dat is bijvoorbeeld een verhaal dat ik vertel, een gedicht dat ik voorlees of een lied dat ik zing.
Natuurlijk willen de meeste mensen liever thuis sterven. Maar als dat niet mogelijk is, is het hospice voor mij de een na beste plek om te sterven. Het is een huis waar de bewoners individuele en kwalitatief hoogstaande verzorging krijgen.’
|
'In onze woonkamer staat een stenen kaarsenhouder. Het waxinelichtje in het midden symboliseert ons huis, de waxinelichtjes op de vier hoeken staan voor onze bewoners.'
|
|
